Η επιχείρηση θα συνεχιστεί μέχρι την αποφασιστική μας νίκη, όταν θα απελευθερώσουμε ολόκληρη την Ουκρανία από το φιλοδυτικό και ρωσοφοβικό καθεστώς υποστηρίζει ο Alexander Dugin
(upd6) Η αεροπορική επιδρομή της Ουκρανίας με 400 drones κατά της Μόσχας έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις στη Ρωσία αφενός για το ποια πρέπει να είναι τα αντίποινα αφετέρου για το ποια θα πρέπει…
Ήδη γίνεται λόγος για «ξεχωριστή απάντηση»… κίνηση που φαντάζει δεόντως απειλητική και αποφασιστική.
Ωστόσο, πολλοί Ρώσοι ειδικοί και αναλυτές υποστηρίζουν πως η απάντηση αυτή δεν αρκεί, και ότι το Κρεμλίνο πρέπει να αλλάξει ριζικά τη στρατηγική και τον τρόπο σκέψης του, επισημαίνοντας ότι αυτή τη στιγμή η Ρωσία βρίσκεται μπροστά σε ένα στρατηγικό δίλημμα: είτε θα αλλάξει τελείως τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου είτε θα εγκλωβιστεί σε μια σύγκρουση χωρίς τέλος… κάτι που επιθυμούν τόσο οι Ουκρανοί όσοι και οι ελίτ στη Δύση…
Πάντως, ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής και φιλόσοφος, Alexander Dugin σπεύδει να επισημάνει το πότε θα τελειώσει η στρατιωτική σύγκρουση στην Ουκρανία…
Όπως λέει: «Δεν θα τελειώσει μέχρι να νικήσουμε», τη στιγμή που Δυτικοί αναλυτές εκτιμούν πως το παιχνίδι έχει τελειώσει… και πως τίποτα, ούτε το τέλος του πολέμου, μπορεί να σώσει την Ουκρανία από την κατάρρευση…
Η ξεχωριστή… απάντηση
Η τελευταία ουκρανική αεροπορική επιδρομή με τα 400 drones προς τη Μόσχα, τα οποία εξουδετέρωσε η ρωσική αεράμυνα αλλά και η δέσμευση της Μόσχας για μια … «ξεχωριστή απάντηση» έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις στο εσωτερικό της Ρωσίας.
Πολλοί ειδικοί διερωτώνται τι σημαίνει η λέξη «απάντηση» στη στρατιωτική ορολογία;
Σημαίνει αντίδραση.
Είναι μια ενέργεια που ακολουθεί την ενέργεια κάποιου άλλου.
Είναι η θέση εκείνου που ακολουθεί τις εξελίξεις και όχι εκείνου που κυριαρχεί.
Όταν η Ρωσία «απαντά» σε κάθε επίθεση με περιορισμένα και στοχευμένα πλήγματα, ουσιαστικά, αναγνωρίζει στον αντίπαλο το δικαίωμα να καθορίζει την ατζέντα.
Ο αντίπαλος επιτίθεται και η Ρωσία απαντά.
Επιτίθεται ξανά και η Ρωσία απαντά εκ νέου.
Δεν είναι στρατηγική νίκης
Όπως υποστηρίζει ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής Vladimir Kireev, αυτό δεν αποτελεί στρατηγική νίκης, αλλά στρατηγική ατελείωτης αντίδρασης.
Ο Volodymyr Zelensky δεν χρειάζεται τη νίκη αλλά τον τρόμο.
Χρειάζεται επιθέσεις εναντίον μη στρατιωτικών υποδομών, προκειμένου να δικαιολογεί τη συνέχιση της δυτικής χρηματοδότησης.
Κάθε επίθεση εναντίον ρωσικών πόλεων παρουσιάζεται ως επίδειξη προς την Ουάσινγκτον και τις Βρυξέλλες: «Κοιτάξτε, εξακολουθούμε να πολεμάμε, εξακολουθούμε να είμαστε επικίνδυνοι, συνεχίστε να πληρώνετε».
Και κάθε ρωσική «απάντηση», σύμφωνα με αυτή τη συλλογιστική, νομιμοποιεί το συγκεκριμένο παιχνίδι.
Επιβεβαιώνει ότι οι ουκρανικές δυνάμεις επιτίθενται, η Ρωσία αμύνεται και επομένως ο πόλεμος συνεχίζεται και πρέπει να εξακολουθήσει η χρηματοδότηση του Κιέβου.
Το… παιχνίδι του Zelensky
Όσο η Ρωσία «απαντά», το Κίεβο εξακολουθεί να λαμβάνει δυτικά χρήματα και τεχνολογία για νέες επιθέσεις μεγάλης κλίμακας.
Όσο συνεχίζεται αυτό το «πινγκ πονγκ» πληγμάτων, οι Ουκρανοί αποκαθιστούν τις στρατιωτικές τους υποδομές, παραλαμβάνουν νέο οπλισμό και προετοιμάζουν νέες επιθέσεις.
Όπως αναφέρεται, πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο, από τον οποίο δεν υπάρχει διέξοδος στο πλαίσιο της σημερινής στρατηγικής.
«Δεν νικάμε, απλώς δεν χάνουμε.
Αλλά έτσι δεν κερδίζεται ένας πόλεμος», αναφέρει ο Kireev, ο οποίος θεωρεί ότι η ρωσική τακτική είναι καθαρά αντιδραστική και σχεδόν πάντοτε εντάσσεται στη λογική των αντιπάλων της Ρωσίας.
«Η λέξη «νίκη» δεν εμφανίζεται καθόλου σε αυτή τη λογική.
Γίνεται λόγος μόνο για παράταση της σύγκρουσης και για ορισμένα μικροσκοπικά τακτικά πλεονεκτήματα, ώστε να επιτευχθεί κάποιο αποτέλεσμα ευνοϊκό για τη Ρωσία.
Δεν χρησιμοποιώ τη λέξη «νίκη», επειδή δεν είναι σαφές τι ακριβώς εννοείται στη συγκεκριμένη περίπτωση.
Δεν πρόκειται για σκάκι, στο οποίο μπορείς απλώς να νικήσεις τον αντίπαλο.
Ο πόλεμος προϋποθέτει την επίτευξη ευνοϊκότερων συνθηκών για τη μία από τις δύο πλευρές» επισημαίνει ο Ρώσος αναλυτής.
Το πραγματικό ερώτημα
Το ερώτημα όμως είναι γιατί η Ρωσία δεν έχει ακόμη περάσει από τις «απαντήσεις» στην ολοκληρωτική καταστολή των Ουκρανών;
Όπως αναφέρεται, η απάντηση είναι επειδή η Ρωσία εξακολουθεί να λαμβάνει υπόψη τις «ανησυχίες» της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών.
Ρώσοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι οι φιλελεύθεροι τεχνοκράτες στις διπλωματικές υπηρεσίες και σε τμήματα της πολιτικής ηγεσίας εξακολουθούν να ελπίζουν σε διαπραγματεύσεις, σε αποκλιμάκωση και στην πιθανότητα ότι, εάν η Ρωσία επιδείξει αρκετή αυτοσυγκράτηση, η Δύση θα το εκτιμήσει και θα προχωρήσει σε παραχωρήσεις.
Γιατί η Δύση θέλει πόλεμο διαρκείας
Όπως επισημαίνεται, η αντίληψη αυτή είναι μια αυταπάτη.
Υποστηρίζει ότι η Δύση δεν ενδιαφέρεται για τον γρήγορο τερματισμό της σύγκρουσης.
Πρώτον, γιατί τη συμφέρει ο πόλεμος να διαρκέσει όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε να εξαντλείται η Ρωσία, οι ευρωπαϊκές χώρες να συνεχίζουν να αγοράζουν ακριβό αμερικανικό LNG αντί για ρωσικό φυσικό αέριο και η πολεμική βιομηχανία του NATO να λαμβάνει διαρκώς νέες παραγγελίες.
Κάθε «συγκρατημένη απάντηση» της Ρωσίας παρουσιάζεται ως δώρο προς τις δυτικές ελίτ, επειδή τους προσφέρει χρόνο και τη δυνατότητα να συνεχίσουν έναν πόλεμο φθοράς.
Η δεύτερη αιτία είναι ο φόβος της κλιμάκωσης.
Υποστηρίζεται ότι στη Ρωσία λέγεται πως, εάν πληγούν κρίσιμες υποδομές, εάν καταστραφούν γέφυρες και εάν διακοπεί η παροχή ενέργειας, αυτό θα «συσπειρώσει τη δυτική κοινωνία εναντίον της Ρωσίας».
Ωστόσο, πολλοί απορρίπτουν αυτό το επιχείρημα, αναφέροντας ότι η δυτική κοινωνία είναι ήδη συσπειρωμένη εναντίον της Ρωσίας, μέσω κυρώσεων, αποστολών όπλων και πολιτικής απομόνωσης.
«Τι άλλο θα μπορούσε να τους συσπειρώσει περισσότερο;
Τίποτε», αναφέρει ο Kireev χαρακτηρίζοντας τον φόβο της κλιμάκωσης μύθο που χρησιμοποιείται για να δικαιολογηθεί η αδράνεια.
Ως τρίτη αιτία αναφέρεται η αδράνεια του τρόπου σκέψης.
Η Ρωσία έχει συνηθίσει να ενεργεί «στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου», «λαμβάνοντας υπόψη τους ανθρωπιστικούς κανόνες» και «αναλογικά».
Ωστόσο, Ρώσοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι ο πόλεμος δεν είναι δικαστήριο, αλλά αγώνας επιβίωσης.
Και σε αυτόν τον αγώνα, όπως λένε, δεν νικά όποιος ενεργεί «σωστά» σύμφωνα με τους κανόνες των άλλων, αλλά όποιος ενεργεί αποτελεσματικά.
Η αποτελεσματικότητα, προσθέτουν, απαιτεί την ολοκληρωτική καταστολή της στρατιωτικής υποδομής του αντιπάλου και όχι περιορισμένες «απαντήσεις» στις επιθέσεις του.
Τι πρέπει να κάνει η Ρωσία
Βάσει της αντίληψης αυτής, η Ρωσία πρέπει να σταματήσει να αντιδρά και να αρχίσει να ενεργεί.
Να μην «απαντά» στα πλήγματα, αλλά να καταστρέφει μεθοδικά ό,τι καθιστά δυνατή την πραγματοποίησή τους.
Αναφέρει ως στόχους:
• τις γέφυρες από τις οποίες διέρχονται οι εφοδιαστικές αλυσίδες,
• τους σιδηροδρομικούς κόμβους μέσω των οποίων μεταφέρεται δυτικός οπλισμός,
• τα κέντρα διοίκησης από τα οποία συντονίζονται οι επιθέσεις,
• και την ενεργειακή υποδομή, χωρίς την οποία δεν μπορεί να λειτουργήσει η πολεμική βιομηχανία.
Όπως επισημαίνεται, όλοι αυτοί είναι «νόμιμοι στόχοι» και η καταστροφή τους δεν αποτελεί κλιμάκωση, αλλά αναγκαία προϋπόθεση για τη νίκη.
Τα 3 αποτελέσματα
Συγκεκριμένα, υπογραμμίζεται ότι αυτό θα είχε τρία αποτελέσματα.
Πρώτον, θα στερούσε από το Κίεβο τη δυνατότητα να συνεχίζει τις επιθέσεις. Χωρίς εφοδιασμό, ενέργεια και κέντρα διοίκησης, οι αρμάδες των drones θα μετατρέπονταν, όπως αναφέρει, σε άχρηστα παλιοσίδερα.
Δεύτερον, θα κατέρρεε η ψευδαίσθηση του «ατελείωτου πολέμου». Όταν οι δυτικοί χρηματοδότες έβλεπαν ότι τα χρήματά τους δεν μετατρέπονται σε ατελείωτες επιθέσεις, αλλά καταστρέφονται από τη ρωσική πολεμική δράση, η επιθυμία τους να συνεχίσουν τη χρηματοδότηση θα μειωνόταν δραστικά.
Τρίτον, θα περιοριζόταν η διάρκεια του πολέμου. Όσο γρηγορότερα καταστρεφόταν η στρατιωτική υποδομή του αντιπάλου, τόσο γρηγορότερα θα σταματούσαν οι θάνατοι και στις δύο πλευρές.
Τι κάνει η Ουκρανία
Ο πολιτικός αναλυτής Vladimir Kireev τονίζει ότι η Ουκρανία δρα σύμφωνα με τη δική της λογική, η οποία, υπό τις σημερινές συνθήκες, είναι η πιο συμφέρουσα για εκείνη: «Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι Ουκρανοί απλώς παρατείνουν τη σύγκρουση, καταστρέφουν τις υποδομές μας, επιβαρύνουν υπερβολικά την οικονομία και ασκούν ψυχολογική πίεση στη ρωσική κοινωνία.
Περίπου με τον ίδιο τρόπο δρα και η Ρωσία, αλλά αυτό δεν δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε να πετύχουμε κάποιο αποτέλεσμα που θα είναι πραγματικά ευνοϊκό για εμάς.
Για να επιτευχθεί συνθηκολόγηση, κατάρρευση του μετώπου ή καταστροφή της οικονομίας του αντιπάλου, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τι ακριβώς θέλουμε να αποκαλούμε νίκη.
Στη συνέχεια πρέπει να επιδιώξουμε αυτούς τους στόχους, διαμορφώνοντας τη δική μας λογική, η οποία θα βασίζεται στα δικά μας συμφέροντα, στις δικές μας δυνατότητες και στις αδυναμίες του αντιπάλου».
H νίκη δεν... .θέλει συμμετρικές απαντήσεις
Όπως επισημαίνουν Ρώσοι αναλυτές, η αποστολή της Ρωσίας είναι η νίκη, και η νίκη απαιτεί όχι συμμετρικές «απαντήσεις», αλλά ολοκληρωτική καταστολή του εχθρού.
Σε αυτό το πλαίσιο σημειώνουν ότι η Ρωσία πρέπει να σταματήσει να παίζει σύμφωνα με τους κανόνες εκείνων που δεν θέλουν να νικήσει και να αρχίσει να ενεργεί σύμφωνα με τους δικούς της κανόνες.
Για αυτό το λόγο και ζητείται από το Κρεμλίνο να υιοθετήσει μια στρατηγική σκέψης κατά την οποία, γέφυρες, υποδομές logistics, κέντρα διοίκησης και ενεργειακές εγκαταστάσεις πρέπει να καταστραφούν μεθοδικά και ανελέητα, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η «ανησυχία» εκείνων που δεν θέλουν τη ρωσική νίκη.
«Όσο νωρίτερα το κατανοήσουμε, τόσο γρηγορότερα θα τελειώσει ο πόλεμος και τόσο λιγότεροι δικοί μας άνθρωποι θα σκοτωθούν», αναφέρει ο Kireev, προσθέτοντας: «ο πόλεμος δεν είναι «μονομαχία κυρίων», αλλά μάχη εξόντωσης και νικητής δεν είναι εκείνος που «απαντά σωστά», αλλά εκείνος που επιβάλλει ολοκληρωτικά την ισχύ του».
Τίποτα δεν μπορεί να σώσει την Ουκρανία από την κατάρρευση
Η διακοπή των εχθροπραξιών στην Ουκρανία δεν θα σώσει τη χώρα από την κατάρρευση, εκτιμά ο καθηγητής του πανεπιστημίου της νοτιοανατολικής Νορβηγίας, Glenn Diesen.
«Ακόμη κι αν η σύγκρουση τελείωνε σήμερα, έχουν ήδη χάσει εδάφη.
Θα αντιμετωπίσουν μια τεράστια δημογραφική κρίση.
Πολλοί έφυγαν και δεν πρόκειται να επιστρέψουν», εκτιμά ο Diesen, τονίζοντας ότι σε περίπτωση που ανοίξουν τα σύνορα, πολλοί από όσους κρύβονται για να αποφύγουν την επιστράτευση θα εγκαταλείψουν τη χώρα.
«Αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία είναι τρομερό», υπογράμμισε ο αναλυτής, επικαλούμενος και τα στοιχεία του υπουργού Κοινωνικής Πολιτικής της Ουκρανίας, Denys Uliutin, βάσει των οποίων ο πληθυσμός στις ουκρανικές περιοχές που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Κιέβου έχει μειωθεί στα 22 έως 25 εκατομμύρια άτομα από περίπου 29 εκατομμύρια που ήταν τον Σεπτέμβριο του 2025.
Dugin: Πότε θα τελειώσει η ειδική στρατιωτική επιχείρηση
Ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής και φιλόσοφος Alexander Dugin απάντησε στο ερώτημα πότε θα τελειώσει η λεγόμενη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση».
«Καλύτερα να κοιτάζουμε την αλήθεια κατάματα», ανέφερε ο Dugin, ο οποίος επισημαίνει σε ανάρτηση του στο κανάλι του στο Telegram ότι «ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού στη Ρωσία εξακολουθεί να μην κατανοεί «γιατί γίνεται η ειδική στρατιωτική επιχείρηση, για ποιον λόγο ξεκίνησε, πόσο ακόμη θα διαρκέσει και πότε θα τελειώσει».
Κατά τον ίδιο, ενδεχομένως όλα αυτά να μην εξηγήθηκαν επαρκώς στους πολίτες από την αρχή.
Ο Dugin επιχειρεί να δώσει τη δική του απάντηση στα ερωτήματα αυτά.
Μέχρι να νικήσουμε…
Ο Dugin υποστηρίζει ότι η επιχείρηση ήταν αναγκαία για τη διασφάλιση της κυριαρχίας της Ρωσίας, την οποία, όπως αναφέρει, η χώρα είχε σχεδόν χάσει εξαιτίας των φιλελεύθερων πολιτικών της δεκαετίας του 1990.
Όταν, επί προεδρίας Vladimir Putin, η Ρωσία άρχισε σταδιακά και προσεκτικά να αποκαθιστά αυτή την κυριαρχία, βρέθηκε αντιμέτωπη με αυξανόμενη πίεση από τη Δύση.
«Η ειδική στρατιωτική επιχείρηση προέκυψε εξαιτίας της γεωπολιτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στον μονοπολικό δυτικό κόσμο και στο ρωσικό κράτος-πολιτισμό, καθώς και στην πολυπολικότητα, και όχι εξαιτίας της προσωπικής απόφασης ενός μόνο ανθρώπου.
Η επιχείρηση θα συνεχιστεί μέχρι την αποφασιστική μας νίκη, όταν θα απελευθερώσουμε ολόκληρη την Ουκρανία από το φιλοδυτικό και ρωσοφοβικό καθεστώς.
Δεν θα τελειώσει μέχρι να νικήσουμε», γράφει ο φιλόσοφος.
Η Δύση μπορεί να οδηγήσει σε πλήρους κλίμακας θερμό πόλεμο
Ο Dugin θεωρεί ότι η Δύση, «με μεγάλη πιθανότητα», θα οδηγήσει την αντιπαράθεση με τη Ρωσία σε πλήρους κλίμακας θερμό πόλεμο.
«Δεν αποκλείεται να είναι και πυρηνικός», προσθέτει.
«Ο κόσμος δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα μονοπολικός και πολυπολικός.
Ή το ένα ή το άλλο.
Εφόσον η Ρωσία θέλει να παραμείνει ενιαία και ελεύθερη, εφόσον απλώς θέλει να υπάρχει, αυτό είναι δυνατό μόνο σε έναν πολυπολικό κόσμο.
Επομένως, πρέπει να νικήσει.
Όχι μόνο την Ουκρανία, αλλά, εφόσον χρειαστεί, και ολόκληρη τη Δύση», δηλώνει ο Dugin.
Να σκεφτούμε πως θα νικήσουμε
Ο ίδιος γράφει ακόμη ότι «ο πόλεμος μόλις αρχίζει και επιστροφή στις προπολεμικές συνθήκες δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ».
«Αυτό είναι γεγονός.
Και όλοι στη Ρωσία, απολύτως όλοι, πρέπει να το αποδεχθούν ως το μοναδικό μέλλον.
Είναι καλύτερα να κοιτάζουμε την αλήθεια κατάματα και να σκεφτούμε όλοι μαζί πώς θα νικήσουμε», καταλήγει ο Dugin.
Οι επιθέσεις στην Οδησσό
Στο πλαίσιο αυτής της ρητορικής και στρατηγικής, η Ρωσία αρχίζει να εφαρμόζει νέα τακτική στην Οδησσό και στη Μαύρη Θάλασσα.
Η Ρωσία έχει ουσιαστικά αρχίσει να απομονώνει την Ουκρανία από τη Μαύρη Θάλασσα.
Οι επιθέσεις του ρωσικού στρατού εναντίον ουκρανικών λιμενικών υποδομών προκαλούν ανησυχία τόσο στο Κίεβο όσο και στις δυτικές χώρες.
Τα αποτελέσματα αυτής της τακτικής επηρεάζουν ήδη όχι μόνο την οργάνωση των στρατιωτικών μεταφορών, αλλά και την κατάσταση της ουκρανικής οικονομίας.
Σημειώνεται πως τις τελευταίες ώρες στην περιφέρεια της Οδησσού αναφέρεται ότι καταστράφηκε πρατήριο καυσίμων, ενώ μη επανδρωμένα αεροσκάφη επιτέθηκαν επίσης σε δύο εμπορικά πλοία τύπου bulk carrier και φορτηγό πλοίο, τα οποία μετέφεραν φορτία για τις ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις προς το λιμάνι του Chornomorsk.
Όπως αναφέρεται, η Ρωσία συνεχίζει συστηματικά να πλήττει τα λιμάνια της Οδησσού, με στόχο τη διακοπή των διαύλων μεταφοράς δυτικών όπλων και καυσίμων.
Πρόκειται για μια τακτική που αποτελεί μεταξύ άλλων και μήνυμα προς τις ασφαλιστικές εταιρείες ότι η πρόσβαση στα ουκρανικά λιμάνια γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη.
www.bankingnews.gr
Ήδη γίνεται λόγος για «ξεχωριστή απάντηση»… κίνηση που φαντάζει δεόντως απειλητική και αποφασιστική.
Ωστόσο, πολλοί Ρώσοι ειδικοί και αναλυτές υποστηρίζουν πως η απάντηση αυτή δεν αρκεί, και ότι το Κρεμλίνο πρέπει να αλλάξει ριζικά τη στρατηγική και τον τρόπο σκέψης του, επισημαίνοντας ότι αυτή τη στιγμή η Ρωσία βρίσκεται μπροστά σε ένα στρατηγικό δίλημμα: είτε θα αλλάξει τελείως τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου είτε θα εγκλωβιστεί σε μια σύγκρουση χωρίς τέλος… κάτι που επιθυμούν τόσο οι Ουκρανοί όσοι και οι ελίτ στη Δύση…
Πάντως, ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής και φιλόσοφος, Alexander Dugin σπεύδει να επισημάνει το πότε θα τελειώσει η στρατιωτική σύγκρουση στην Ουκρανία…
Όπως λέει: «Δεν θα τελειώσει μέχρι να νικήσουμε», τη στιγμή που Δυτικοί αναλυτές εκτιμούν πως το παιχνίδι έχει τελειώσει… και πως τίποτα, ούτε το τέλος του πολέμου, μπορεί να σώσει την Ουκρανία από την κατάρρευση…
Η ξεχωριστή… απάντηση
Η τελευταία ουκρανική αεροπορική επιδρομή με τα 400 drones προς τη Μόσχα, τα οποία εξουδετέρωσε η ρωσική αεράμυνα αλλά και η δέσμευση της Μόσχας για μια … «ξεχωριστή απάντηση» έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις στο εσωτερικό της Ρωσίας.
Πολλοί ειδικοί διερωτώνται τι σημαίνει η λέξη «απάντηση» στη στρατιωτική ορολογία;
Σημαίνει αντίδραση.
Είναι μια ενέργεια που ακολουθεί την ενέργεια κάποιου άλλου.
Είναι η θέση εκείνου που ακολουθεί τις εξελίξεις και όχι εκείνου που κυριαρχεί.
Όταν η Ρωσία «απαντά» σε κάθε επίθεση με περιορισμένα και στοχευμένα πλήγματα, ουσιαστικά, αναγνωρίζει στον αντίπαλο το δικαίωμα να καθορίζει την ατζέντα.
Ο αντίπαλος επιτίθεται και η Ρωσία απαντά.
Επιτίθεται ξανά και η Ρωσία απαντά εκ νέου.
Δεν είναι στρατηγική νίκης
Όπως υποστηρίζει ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής Vladimir Kireev, αυτό δεν αποτελεί στρατηγική νίκης, αλλά στρατηγική ατελείωτης αντίδρασης.
Ο Volodymyr Zelensky δεν χρειάζεται τη νίκη αλλά τον τρόμο.
Χρειάζεται επιθέσεις εναντίον μη στρατιωτικών υποδομών, προκειμένου να δικαιολογεί τη συνέχιση της δυτικής χρηματοδότησης.
Κάθε επίθεση εναντίον ρωσικών πόλεων παρουσιάζεται ως επίδειξη προς την Ουάσινγκτον και τις Βρυξέλλες: «Κοιτάξτε, εξακολουθούμε να πολεμάμε, εξακολουθούμε να είμαστε επικίνδυνοι, συνεχίστε να πληρώνετε».
Και κάθε ρωσική «απάντηση», σύμφωνα με αυτή τη συλλογιστική, νομιμοποιεί το συγκεκριμένο παιχνίδι.
Επιβεβαιώνει ότι οι ουκρανικές δυνάμεις επιτίθενται, η Ρωσία αμύνεται και επομένως ο πόλεμος συνεχίζεται και πρέπει να εξακολουθήσει η χρηματοδότηση του Κιέβου.
Το… παιχνίδι του Zelensky
Όσο η Ρωσία «απαντά», το Κίεβο εξακολουθεί να λαμβάνει δυτικά χρήματα και τεχνολογία για νέες επιθέσεις μεγάλης κλίμακας.
Όσο συνεχίζεται αυτό το «πινγκ πονγκ» πληγμάτων, οι Ουκρανοί αποκαθιστούν τις στρατιωτικές τους υποδομές, παραλαμβάνουν νέο οπλισμό και προετοιμάζουν νέες επιθέσεις.
Όπως αναφέρεται, πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο, από τον οποίο δεν υπάρχει διέξοδος στο πλαίσιο της σημερινής στρατηγικής.
«Δεν νικάμε, απλώς δεν χάνουμε.
Αλλά έτσι δεν κερδίζεται ένας πόλεμος», αναφέρει ο Kireev, ο οποίος θεωρεί ότι η ρωσική τακτική είναι καθαρά αντιδραστική και σχεδόν πάντοτε εντάσσεται στη λογική των αντιπάλων της Ρωσίας.
«Η λέξη «νίκη» δεν εμφανίζεται καθόλου σε αυτή τη λογική.
Γίνεται λόγος μόνο για παράταση της σύγκρουσης και για ορισμένα μικροσκοπικά τακτικά πλεονεκτήματα, ώστε να επιτευχθεί κάποιο αποτέλεσμα ευνοϊκό για τη Ρωσία.
Δεν χρησιμοποιώ τη λέξη «νίκη», επειδή δεν είναι σαφές τι ακριβώς εννοείται στη συγκεκριμένη περίπτωση.
Δεν πρόκειται για σκάκι, στο οποίο μπορείς απλώς να νικήσεις τον αντίπαλο.
Ο πόλεμος προϋποθέτει την επίτευξη ευνοϊκότερων συνθηκών για τη μία από τις δύο πλευρές» επισημαίνει ο Ρώσος αναλυτής.
Το πραγματικό ερώτημα
Το ερώτημα όμως είναι γιατί η Ρωσία δεν έχει ακόμη περάσει από τις «απαντήσεις» στην ολοκληρωτική καταστολή των Ουκρανών;
Όπως αναφέρεται, η απάντηση είναι επειδή η Ρωσία εξακολουθεί να λαμβάνει υπόψη τις «ανησυχίες» της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών.
Ρώσοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι οι φιλελεύθεροι τεχνοκράτες στις διπλωματικές υπηρεσίες και σε τμήματα της πολιτικής ηγεσίας εξακολουθούν να ελπίζουν σε διαπραγματεύσεις, σε αποκλιμάκωση και στην πιθανότητα ότι, εάν η Ρωσία επιδείξει αρκετή αυτοσυγκράτηση, η Δύση θα το εκτιμήσει και θα προχωρήσει σε παραχωρήσεις.
Γιατί η Δύση θέλει πόλεμο διαρκείας
Όπως επισημαίνεται, η αντίληψη αυτή είναι μια αυταπάτη.
Υποστηρίζει ότι η Δύση δεν ενδιαφέρεται για τον γρήγορο τερματισμό της σύγκρουσης.
Πρώτον, γιατί τη συμφέρει ο πόλεμος να διαρκέσει όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε να εξαντλείται η Ρωσία, οι ευρωπαϊκές χώρες να συνεχίζουν να αγοράζουν ακριβό αμερικανικό LNG αντί για ρωσικό φυσικό αέριο και η πολεμική βιομηχανία του NATO να λαμβάνει διαρκώς νέες παραγγελίες.
Κάθε «συγκρατημένη απάντηση» της Ρωσίας παρουσιάζεται ως δώρο προς τις δυτικές ελίτ, επειδή τους προσφέρει χρόνο και τη δυνατότητα να συνεχίσουν έναν πόλεμο φθοράς.
Η δεύτερη αιτία είναι ο φόβος της κλιμάκωσης.
Υποστηρίζεται ότι στη Ρωσία λέγεται πως, εάν πληγούν κρίσιμες υποδομές, εάν καταστραφούν γέφυρες και εάν διακοπεί η παροχή ενέργειας, αυτό θα «συσπειρώσει τη δυτική κοινωνία εναντίον της Ρωσίας».
Ωστόσο, πολλοί απορρίπτουν αυτό το επιχείρημα, αναφέροντας ότι η δυτική κοινωνία είναι ήδη συσπειρωμένη εναντίον της Ρωσίας, μέσω κυρώσεων, αποστολών όπλων και πολιτικής απομόνωσης.
«Τι άλλο θα μπορούσε να τους συσπειρώσει περισσότερο;
Τίποτε», αναφέρει ο Kireev χαρακτηρίζοντας τον φόβο της κλιμάκωσης μύθο που χρησιμοποιείται για να δικαιολογηθεί η αδράνεια.
Ως τρίτη αιτία αναφέρεται η αδράνεια του τρόπου σκέψης.
Η Ρωσία έχει συνηθίσει να ενεργεί «στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου», «λαμβάνοντας υπόψη τους ανθρωπιστικούς κανόνες» και «αναλογικά».
Ωστόσο, Ρώσοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι ο πόλεμος δεν είναι δικαστήριο, αλλά αγώνας επιβίωσης.
Και σε αυτόν τον αγώνα, όπως λένε, δεν νικά όποιος ενεργεί «σωστά» σύμφωνα με τους κανόνες των άλλων, αλλά όποιος ενεργεί αποτελεσματικά.
Η αποτελεσματικότητα, προσθέτουν, απαιτεί την ολοκληρωτική καταστολή της στρατιωτικής υποδομής του αντιπάλου και όχι περιορισμένες «απαντήσεις» στις επιθέσεις του.
Τι πρέπει να κάνει η Ρωσία
Βάσει της αντίληψης αυτής, η Ρωσία πρέπει να σταματήσει να αντιδρά και να αρχίσει να ενεργεί.
Να μην «απαντά» στα πλήγματα, αλλά να καταστρέφει μεθοδικά ό,τι καθιστά δυνατή την πραγματοποίησή τους.
Αναφέρει ως στόχους:
• τις γέφυρες από τις οποίες διέρχονται οι εφοδιαστικές αλυσίδες,
• τους σιδηροδρομικούς κόμβους μέσω των οποίων μεταφέρεται δυτικός οπλισμός,
• τα κέντρα διοίκησης από τα οποία συντονίζονται οι επιθέσεις,
• και την ενεργειακή υποδομή, χωρίς την οποία δεν μπορεί να λειτουργήσει η πολεμική βιομηχανία.
Όπως επισημαίνεται, όλοι αυτοί είναι «νόμιμοι στόχοι» και η καταστροφή τους δεν αποτελεί κλιμάκωση, αλλά αναγκαία προϋπόθεση για τη νίκη.
Τα 3 αποτελέσματα
Συγκεκριμένα, υπογραμμίζεται ότι αυτό θα είχε τρία αποτελέσματα.
Πρώτον, θα στερούσε από το Κίεβο τη δυνατότητα να συνεχίζει τις επιθέσεις. Χωρίς εφοδιασμό, ενέργεια και κέντρα διοίκησης, οι αρμάδες των drones θα μετατρέπονταν, όπως αναφέρει, σε άχρηστα παλιοσίδερα.
Δεύτερον, θα κατέρρεε η ψευδαίσθηση του «ατελείωτου πολέμου». Όταν οι δυτικοί χρηματοδότες έβλεπαν ότι τα χρήματά τους δεν μετατρέπονται σε ατελείωτες επιθέσεις, αλλά καταστρέφονται από τη ρωσική πολεμική δράση, η επιθυμία τους να συνεχίσουν τη χρηματοδότηση θα μειωνόταν δραστικά.
Τρίτον, θα περιοριζόταν η διάρκεια του πολέμου. Όσο γρηγορότερα καταστρεφόταν η στρατιωτική υποδομή του αντιπάλου, τόσο γρηγορότερα θα σταματούσαν οι θάνατοι και στις δύο πλευρές.
Τι κάνει η Ουκρανία
Ο πολιτικός αναλυτής Vladimir Kireev τονίζει ότι η Ουκρανία δρα σύμφωνα με τη δική της λογική, η οποία, υπό τις σημερινές συνθήκες, είναι η πιο συμφέρουσα για εκείνη: «Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι Ουκρανοί απλώς παρατείνουν τη σύγκρουση, καταστρέφουν τις υποδομές μας, επιβαρύνουν υπερβολικά την οικονομία και ασκούν ψυχολογική πίεση στη ρωσική κοινωνία.
Περίπου με τον ίδιο τρόπο δρα και η Ρωσία, αλλά αυτό δεν δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε να πετύχουμε κάποιο αποτέλεσμα που θα είναι πραγματικά ευνοϊκό για εμάς.
Για να επιτευχθεί συνθηκολόγηση, κατάρρευση του μετώπου ή καταστροφή της οικονομίας του αντιπάλου, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τι ακριβώς θέλουμε να αποκαλούμε νίκη.
Στη συνέχεια πρέπει να επιδιώξουμε αυτούς τους στόχους, διαμορφώνοντας τη δική μας λογική, η οποία θα βασίζεται στα δικά μας συμφέροντα, στις δικές μας δυνατότητες και στις αδυναμίες του αντιπάλου».
H νίκη δεν... .θέλει συμμετρικές απαντήσεις
Όπως επισημαίνουν Ρώσοι αναλυτές, η αποστολή της Ρωσίας είναι η νίκη, και η νίκη απαιτεί όχι συμμετρικές «απαντήσεις», αλλά ολοκληρωτική καταστολή του εχθρού.
Σε αυτό το πλαίσιο σημειώνουν ότι η Ρωσία πρέπει να σταματήσει να παίζει σύμφωνα με τους κανόνες εκείνων που δεν θέλουν να νικήσει και να αρχίσει να ενεργεί σύμφωνα με τους δικούς της κανόνες.
Για αυτό το λόγο και ζητείται από το Κρεμλίνο να υιοθετήσει μια στρατηγική σκέψης κατά την οποία, γέφυρες, υποδομές logistics, κέντρα διοίκησης και ενεργειακές εγκαταστάσεις πρέπει να καταστραφούν μεθοδικά και ανελέητα, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η «ανησυχία» εκείνων που δεν θέλουν τη ρωσική νίκη.
«Όσο νωρίτερα το κατανοήσουμε, τόσο γρηγορότερα θα τελειώσει ο πόλεμος και τόσο λιγότεροι δικοί μας άνθρωποι θα σκοτωθούν», αναφέρει ο Kireev, προσθέτοντας: «ο πόλεμος δεν είναι «μονομαχία κυρίων», αλλά μάχη εξόντωσης και νικητής δεν είναι εκείνος που «απαντά σωστά», αλλά εκείνος που επιβάλλει ολοκληρωτικά την ισχύ του».
Τίποτα δεν μπορεί να σώσει την Ουκρανία από την κατάρρευση
Η διακοπή των εχθροπραξιών στην Ουκρανία δεν θα σώσει τη χώρα από την κατάρρευση, εκτιμά ο καθηγητής του πανεπιστημίου της νοτιοανατολικής Νορβηγίας, Glenn Diesen.
«Ακόμη κι αν η σύγκρουση τελείωνε σήμερα, έχουν ήδη χάσει εδάφη.
Θα αντιμετωπίσουν μια τεράστια δημογραφική κρίση.
Πολλοί έφυγαν και δεν πρόκειται να επιστρέψουν», εκτιμά ο Diesen, τονίζοντας ότι σε περίπτωση που ανοίξουν τα σύνορα, πολλοί από όσους κρύβονται για να αποφύγουν την επιστράτευση θα εγκαταλείψουν τη χώρα.
«Αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία είναι τρομερό», υπογράμμισε ο αναλυτής, επικαλούμενος και τα στοιχεία του υπουργού Κοινωνικής Πολιτικής της Ουκρανίας, Denys Uliutin, βάσει των οποίων ο πληθυσμός στις ουκρανικές περιοχές που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Κιέβου έχει μειωθεί στα 22 έως 25 εκατομμύρια άτομα από περίπου 29 εκατομμύρια που ήταν τον Σεπτέμβριο του 2025.
Dugin: Πότε θα τελειώσει η ειδική στρατιωτική επιχείρηση
Ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής και φιλόσοφος Alexander Dugin απάντησε στο ερώτημα πότε θα τελειώσει η λεγόμενη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση».
«Καλύτερα να κοιτάζουμε την αλήθεια κατάματα», ανέφερε ο Dugin, ο οποίος επισημαίνει σε ανάρτηση του στο κανάλι του στο Telegram ότι «ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού στη Ρωσία εξακολουθεί να μην κατανοεί «γιατί γίνεται η ειδική στρατιωτική επιχείρηση, για ποιον λόγο ξεκίνησε, πόσο ακόμη θα διαρκέσει και πότε θα τελειώσει».
Κατά τον ίδιο, ενδεχομένως όλα αυτά να μην εξηγήθηκαν επαρκώς στους πολίτες από την αρχή.
Ο Dugin επιχειρεί να δώσει τη δική του απάντηση στα ερωτήματα αυτά.
Μέχρι να νικήσουμε…
Ο Dugin υποστηρίζει ότι η επιχείρηση ήταν αναγκαία για τη διασφάλιση της κυριαρχίας της Ρωσίας, την οποία, όπως αναφέρει, η χώρα είχε σχεδόν χάσει εξαιτίας των φιλελεύθερων πολιτικών της δεκαετίας του 1990.
Όταν, επί προεδρίας Vladimir Putin, η Ρωσία άρχισε σταδιακά και προσεκτικά να αποκαθιστά αυτή την κυριαρχία, βρέθηκε αντιμέτωπη με αυξανόμενη πίεση από τη Δύση.
«Η ειδική στρατιωτική επιχείρηση προέκυψε εξαιτίας της γεωπολιτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στον μονοπολικό δυτικό κόσμο και στο ρωσικό κράτος-πολιτισμό, καθώς και στην πολυπολικότητα, και όχι εξαιτίας της προσωπικής απόφασης ενός μόνο ανθρώπου.
Η επιχείρηση θα συνεχιστεί μέχρι την αποφασιστική μας νίκη, όταν θα απελευθερώσουμε ολόκληρη την Ουκρανία από το φιλοδυτικό και ρωσοφοβικό καθεστώς.
Δεν θα τελειώσει μέχρι να νικήσουμε», γράφει ο φιλόσοφος.
Η Δύση μπορεί να οδηγήσει σε πλήρους κλίμακας θερμό πόλεμο
Ο Dugin θεωρεί ότι η Δύση, «με μεγάλη πιθανότητα», θα οδηγήσει την αντιπαράθεση με τη Ρωσία σε πλήρους κλίμακας θερμό πόλεμο.
«Δεν αποκλείεται να είναι και πυρηνικός», προσθέτει.
«Ο κόσμος δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα μονοπολικός και πολυπολικός.
Ή το ένα ή το άλλο.
Εφόσον η Ρωσία θέλει να παραμείνει ενιαία και ελεύθερη, εφόσον απλώς θέλει να υπάρχει, αυτό είναι δυνατό μόνο σε έναν πολυπολικό κόσμο.
Επομένως, πρέπει να νικήσει.
Όχι μόνο την Ουκρανία, αλλά, εφόσον χρειαστεί, και ολόκληρη τη Δύση», δηλώνει ο Dugin.
Να σκεφτούμε πως θα νικήσουμε
Ο ίδιος γράφει ακόμη ότι «ο πόλεμος μόλις αρχίζει και επιστροφή στις προπολεμικές συνθήκες δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ».
«Αυτό είναι γεγονός.
Και όλοι στη Ρωσία, απολύτως όλοι, πρέπει να το αποδεχθούν ως το μοναδικό μέλλον.
Είναι καλύτερα να κοιτάζουμε την αλήθεια κατάματα και να σκεφτούμε όλοι μαζί πώς θα νικήσουμε», καταλήγει ο Dugin.
Οι επιθέσεις στην Οδησσό
Στο πλαίσιο αυτής της ρητορικής και στρατηγικής, η Ρωσία αρχίζει να εφαρμόζει νέα τακτική στην Οδησσό και στη Μαύρη Θάλασσα.
Η Ρωσία έχει ουσιαστικά αρχίσει να απομονώνει την Ουκρανία από τη Μαύρη Θάλασσα.
Οι επιθέσεις του ρωσικού στρατού εναντίον ουκρανικών λιμενικών υποδομών προκαλούν ανησυχία τόσο στο Κίεβο όσο και στις δυτικές χώρες.
Τα αποτελέσματα αυτής της τακτικής επηρεάζουν ήδη όχι μόνο την οργάνωση των στρατιωτικών μεταφορών, αλλά και την κατάσταση της ουκρανικής οικονομίας.
Σημειώνεται πως τις τελευταίες ώρες στην περιφέρεια της Οδησσού αναφέρεται ότι καταστράφηκε πρατήριο καυσίμων, ενώ μη επανδρωμένα αεροσκάφη επιτέθηκαν επίσης σε δύο εμπορικά πλοία τύπου bulk carrier και φορτηγό πλοίο, τα οποία μετέφεραν φορτία για τις ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις προς το λιμάνι του Chornomorsk.
Όπως αναφέρεται, η Ρωσία συνεχίζει συστηματικά να πλήττει τα λιμάνια της Οδησσού, με στόχο τη διακοπή των διαύλων μεταφοράς δυτικών όπλων και καυσίμων.
Πρόκειται για μια τακτική που αποτελεί μεταξύ άλλων και μήνυμα προς τις ασφαλιστικές εταιρείες ότι η πρόσβαση στα ουκρανικά λιμάνια γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών